Black Mirror

, , Leave a comment

Dün aksam ve bugün izleyerek dayanamayip bitirdim son sezonu. Ya bu dizi beni öyle kötü bi moda sokuyo ki aslinda. Orda olan seylerin bi gün gerçeklesebilecegini bildigim için oturup üzülüyorum keske teknoloji çaginda dogmasaydim diye. Her çagin kendine göre zorluklari olmustur mutlaka ama ne bilim, annemgil felan iyilermis ya. Köyde doganin içinde geçmis çocukluklari, kendi kendilerine oyunlar kurmuslar oynamislar gulmusler eglenmisler simdiki çocuklar gibi ekrana baka baka buyumemisler en azindan. Benim kuzen daha 4 yasinda bana sürekli youtube de boktan vidyolar izliyormus gibi geliyor. En azindan ben ne zaman onlara gitsem susmasi ve bizi rahat birakmasi için önüne ekran koyuyoruz. Ay ne kadar kötüyüz. Gerçi ben dedim annesine hiç vermicektin cocugun eline telefonu diye ama.. o napsin herkesin elinde var simdi. Telefonu vermeyince simdi çocuk çildiriyor. Baska bi akrabanin çocugunu görmüstüm, o da kendi çektigi vidyolari izliyordu yemek yedirirken annesi. Cocuk gelecegin narsisti olucak haberleri yok, kendini izleyince nasi bi transa geçiosa artik annesi agzina ne verirse yutuyor.

Geçenlerde bide beyinle ilgili godzilyon tane yazi okudum, vidyo izledim. Bu sekerlerin, isiklarin, seslerin, kokularin her seyin nasi bizi yanilttigini, “ermemize” izin vermedigini anladim. Frekansimiz düsmüste düsmüs anasini satim. Hele benim, yerlerde sürünüo. Korkuyoruz iste. Hepimiz korku içerisindeyiz. Geçim derdindeyiz, ya söyle olursa ya böyle olursa diye diye iyice bi bok degistiremez hale geliyoruz hayatimizda. Yavas yavas zehirleniyoruz, herkes psikolojik ya da bedensel hasta..

Valla nolucaz bilmiyorum gece gece yine kendimi kötü hissettim bak. Gideyimde uyuyayim  bari.

=> Bu arada günler neden bu kadar inanilmaz sekilde hizli geçiyor?
 

Leave a Reply