Entegre olma çabalari

, , Leave a comment

Yer : Edinburgh / Queen Margaret Universitesi

Tarih : Eylül 2014

Evet, karsinizda hayatimda ilk ve muhtemelen son kez yilana dokundugum görüntü. Edinburgh ta ki 2. günüm. Okulda kesin kaybolmus angut gibi saga sola bakinan ogrencilerin entegre olmalari için etkinlikler vardir diyerek bir cumartesi sabahi okulun yolunu tuttum. Kendimi 20 kisilik bi grubun içerisinde, o anlasilmaz iskoç aksaniyla bize getirdigi uç bes bulundugu yere ait olmayan hayvanlarindan bahseden bi genci dinlerken buldum. O zamanlar ingilizcem 2,5 yasindaki kuzenimin turkçesi gibiydi, yani sorun iskoç aksani degil, benim “hello how are you?”da tikanip kalan ingilizcemdi. Neyse bu minik itiraftan sonra, o yasadigim aslinda su an fazla anlam yükleyemeyecegim olaydan bahsedeyim. O “sarisin yelloz” yilani elimize tutusturdu ordaki genç osman. Aradan nerdeyse 3 sene geçmis inanin o hissi hatirliyorum. Tüm kaslari ayri kasilan hayvanin kuyrugunu, orda fotograf çektirmek için tanistigim kizin isini bitirmesiyle yere birakmistim. Yasadigim his muhtesemdi; çunku Edinburgh’ta ki ikinci günümdü ve artik feysbuka “hey millet ben baya kaynastim burda arkadaslarim bile oldu 2 günde ” diye bangir bangir bagiran bir fotografim vardi yüklenmeyi bekleyen.

2 dk sonra saç tokamin  kangrene çevirdigi kolumda kuçuk kertenkeleyle de ani ölümsüzlestirdikten sonra, bu hayvanlarla bulusma etkinliginden sonra planlanmis olan abidik gubidik bi partiye kalmayip otobus duraginin yolunu tutmustum. Cünkü zaten yeterince sosyallesmistim. Artik sarisin bi yilan ve turuncu bi kertenkeleyide arkadas listeme eklemistim dim?

 

Leave a Reply