Haftabasi

, , Leave a comment

Haftabasi söyle baslamisti: Gözlerimi sabah on bucuk gibi araladim, annem çoktan kalkmisti. Televizyondan Nihat doganin magazin programini izledigi duyuluyordu. Ben gücümü toplayip kalkasiya (ki aradan en az 30 dk geçmisti) Nuray sayari koç burcunu bu hafta ne bekliyor anlatmaya baslamisti. Ailemizden bir kisi bile koç burcu degildi, aile disi tanidigim bir koç yoktu. Yüzümü yikamadan oturdum onlari ne bekliyor dinledim. Valla sevgili koç burçlari sizi ne bekliyor su an hatirlayamadim, demek ki dinlememisim. Kalktim elimi yuzumu yikadim dislerimi firçaladim. Tipim asiri derecede kayikti, cenemde bir haftadir sert ve kirmizi olan sivilcenin tepesi beyazlamisti.

Salona vardigimda nuraycigim ikizler burcundan bahsediyordu. Annemle ablam ikizler. Ama dinlemedim. Dünden kalma asure vardi dolapta, üzerini süsleyip kahvalti niyetine yedim. Bugün pazartesiydi, dün geceden kendime söz vermistim. Yeni bir baslangic yapacaktim. Ayi gibi yemeyecek, beni arayan bütün sirketlere geri dönecektim.

Asurem bittikten sonra bilgisayarin basina geçtim. Biraz kitap okudum, bisey anlamadim. Aklim baska yerdeydi, peki nerdeydi?

Annem markete gitmek üzere giyinmisti. Cikmadan yapilacak isleri saydirmisti. O gidince evi süpürdüm, mutfagi toparladim, firini sildim. Firini silerken duvara siçramis yag lekelerini gördüm. Duvarida temizledim. Isim bitti, dolabi açtim. Kornison vardi bi kavanoz yarisini yedim. Resmen asermistim. O ara annem geldi etrafa bakti ve, “aferin” bile demedi. Nede olsa yeni mezun olmus (pardon olamamis) issiz bi ev kiziydim artik. Aferin demeye bile gerek yoktu çünkü bunlari yapmak benim görevimdi.

Ardindan marketten aldigi biskuvileri gorunce kahveye batirip batirip yemek gelmisti içimden. Nitekim kahvemi yaptim, 5-6 tane biskuviyi batira batira yedim. Elimde bi kitap vardi ondan okudum biraz. Televizyonda esra erol baslamisti. Pamukla su an adini hatirlayamadigim çocugun kurgu dolu “asklarini” dinledik biraz. “öff bu karida konu bulamiyo heralde” diyip tekrar bilgisayarin basina gittim. Ama elimde telefon vardi. Telefonda biraz instagramda takildim. Bi arkadas Brüksel de is bulmus onu paylasmis bangir bangir. Imrendim. Juliette hayatimda tanidigim en temiz kalpli kizlardan biriydi, ya da öyle görünüyordu. Ama kimsenin hakkinda kötü bisey söyledigini duymadim. Cok çaliskandi,zekiydi iyi bi isi hakediyordu.

En yakin arkadasim bi daha mesaj atti napiyosun diye. Iki haftadir yazmiyordum. Ona mecburen açikladim durumu. Ah vah tüh derken tekrar moralim bozuldu. Alttaki diger msajlara gitti gözüm. Bi arkadas daha bulusmak istemisti ve cevapsiz kalmisti. Bir digeri is bulmustu, yakinda evleniyordu ve bana “eee ne var ne yok?” yazmisti.

Ebenin nikahi var. Bisey yok iste hayatimda sormayinnnnn yaa sormaaaayinnn.

Onuda cevapsiz biraktim.

Moralim hepten bozulmustu. Sag kulagim komple tikanmisti ve agriyordu. Karnimda adet olmadan önce giren saçma sizilar vardi. Haftabasim bok gibiydi. Baktim saat 5 olmustu. Herkes isinden evine dogru yola cikmisti ve ben Hiç bir sirkete geri dönüs yapmamistim. Ardindan “is bulma dualari” ni aradim internette. Karsima bi kaç bisey çikti, bi kagida yazdim uygulamaya calisacagima dair kendime söz verdim.

Aksam olmustu karnimiz tekrar  acikmaya baslamisti. Annem havuç rendeledi ve soganlarla kavurdu  bi güzel, ondan yedim bi tabak. Ardindan tatli niyetine bi daha asure yedim. Sonra annem ocaga türk kahvesi koymustu, su kahveleri yap getir demisti. Yapip getirmistim, afiyetle içmistik. O disari yürüyüse çikti. Bense evde kendimi banyo ve mutfak çöplerini degistirirken bulmustum. Cünkü annem evden çikmadan “çöpleri degistir ” diye hönkürmüstü. Degistirirdim ne de olsa. Cünkü issizdim dimi?

8 gibi tekrar teelvizyonun karsisindaydim trt 1 de yeni dizi baslamis yalaza diye. Hosuma gitti annemle seyrettim.

Hiç birsey yapmiyordum ama hiç birsey yapmadigim içinde içim içimi yiyordu. Evlensemiydim? Geçen karsilastigim Jamaika li çocukla mi evlensem? Mesaj atmis how are u prince diye.

Prince ne anasini satayim? Cinsiyetimide mi hatirlamiyosun?

Cevap yazmadim. Cevap bulamayinca yazmayi keser zaten herkes gibi.

Saat 10 buçuktu tekrar acikmistim. Ocakta dünden kalma kurufasulye vardi kasikladim. Nerdeyse hepsini bitirmistim. Gözüm tatliya cevrilmisti. Bi daha asure yersem kusacaktim. Iki gün önce zor zamanlar için aldigim brownie geldi aklima.

Ve su an önümde:) Birazdan yiyecegim… Kulagim yuzunden bisey cignerken cenem agrisa da yiyecegim..

Ilerde yazi yazamayacak kadar mesgul günlerim olursa, belki bu günümü su yazi sayesinde hatirlayip “offf ne iyi zamanlarmisss bee” derim.

Insallah demem canim. Yarinin bugünü aratmasin sevgili okuyucu.

Gud nayt.

 

 

 

Leave a Reply