Issizlik sendromu

Issizlik almis basini yürümüs agir issizlik sendromu yasiyorum öyle böyle degil. Ay bilog anlatçak ne çok sey birikmis yahu nerden baslasam..

31 martta o boktan stajima son verdim, 18 gündür evdeyim. Aslinda mutluyum. O kadar özlemisim ki hiç birsey düsünmemeyi. Sabah kalkiyorum annemle oh açiyoruz beyaz tvyi önce basliyoruz magazin programiyla. O ara annem kahvalti yapiyo, ilaçlarini felan atiyo. Sonra nur viral baslio onu izliyoruz elimizde kahvemiz. Annem söylenio tabi o ara “Is baksana” cart curt. Bende “beni rahat birakin” diyorum. Bak abartisiz bu muhabbet hergün dönüyo bizim aramizda. Annem kendi endisesini bana aktarmaya çalissada nafilee.. bakmiyorum hiç birseye.

Futuroscope’dan sonra benim baya bi moralim bozuldu aslinda. Kendimi bisey yapamaz hissediyorum. Is aramakta istemiyorum aslinda, is teklifi gelsin istiyorum bana. (hayatta hersey mümkün!)

Neyse iste velhasil günler böyle akip gidiyor, ablamda ebesinde çalisio, abim fabrikada, bende yakinda konfeksyoncu olucam galiba yesilcam filmlerindeki gibi tipimde müsait. Sabah kalkiyorum kabarik kafamla, gözaltlarim sismis, saçimi tepeden ikiye ayirip arkadan at kuyrugu yapiyorum. Bide mavi önlük geçirdimmiydi tamam.

Ailecek kariyerimiz paril paril parildiyor masallah.

Bu arada issizligim verdigi bi istah artisida yok degil, sabah aksam yemek pesindeyim, kilo olmus 65. Of bilog ya. Issizlik zormus. Para lazim bide yaza …

öf

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir