uçurum kenarinda

, , Leave a comment

Ablam yeni bir teknik bulmus: bunalinca bizi negatif duygular sarinca uçurum kenarinda ayakliyor gibi hissedince, gozlerimizi kapatip denize atladigimizi hayal edecekmisiz… denedim i-ih ise yaramadi bende. Ben hiç denize atlamadim ki? Nasil hayal edeyim? Bu fotografta ki  gibi hep ucurumun kenarina çömdüm. Kayalara çarpan dalgalari izledim. Acaba asagi dussem kaç parçaya ayrilirim diye düsündüm.

Sanki bakis açim degisio azar azar. Ne bilim. Ipsiz sapsiz olabilirim belki ama saglikli sayilirim çok sükür. Geçen karnim agridi. Dünyayi gözüm görmedi. Sonra bi kaç haber aldim: hayat ne kadar anlamsizmis dedirtti. Anlamsiz degil aslinda da, bizim anladigimiz anlamsiz. öyle bisey iste.

2 aydir totomu devirmis evde yatiyorum. Hiç birsey yapmadan… Dine yönelmeye çalisiyorum 2 vakit namazi 5e tamamlamadan kaliyorum. Is arayayim diyorum, geri dönüs yapan sirketleri mülakat korkumdan arayamiyorum. Zayifliyim diyorum, yaptigim yarim saat pilatesle kaliyorum. Az uyuyim sabah erken kalkayim diyorum, 11i buluyorum.

Etrafi birak, kendime bile bi faydam yok. Böyle oldukça agresiflesiyorum, birinin en ufak bi sözû sinirlenmeme yetiyor. Ya ben bisey yapamicak miyim?

Ya da hayatinda en azindan bi kaç biseyi basarabilen insanlara imrenmekten ne zaman vazgeçecegim?

(yapamadi)
 

Leave a Reply