Yilbasi Flashback 2012

, , Leave a comment

Uzun zamandir blog yazmamin en güzel yani, hayatimda flashback yapabiliyor olmam. Cünkü insan illa ki yalniz basina hatirlamaya çalisirken büyük küçük bazi detaylari unutabiliyor. En önemlisi hissettiklerini. Su an saat 23:54 ve biraz önce 2012 de yazdigim yilbasi yazimi okudum. Ve güldüm. Cünkü bi bok degismemis. Hissettiklerim degismemis. Yeniyildan nefret etme sebebim insanlari “bisey yapmaya” zorluyor olmasi. Geçen dogumgunum için de ayni dertten muzdariptim. Bi kaç kisi “ee napiyosun bugun?” diye sordu ve bana bisey yapmam gerekiyormus hissi verdiler. “Bisey yapmiyorum dogumgunu kutlamiyorum” desemde “aa yazik dogumgunu partisi hazirlayani da yok” tarzi bakislar aldim.

Yeniyilda da bu hissi yasiyorum. Zaten butun gun elime neredeyse hiç telefonu almadim. Annem aksam misir patlatmis bi legen onun resmini koydum bi instagrama o kadar. Onum arkam sagim solum yilbasi kutlayanlarla doluydu. Hemen çiktim. Yoksa bende kutlamadigimiz için triplere girecektim. Agzimizin tadi bozuldu gibi blog ya. Ne bilim eskiden amcalarim böyle toplasirdik, biri saz çalardi biri türkü söylerdi eglenirdik “yilbasi” diye. O zamanlar story çilginligi yoktu biz de oturup an da kaliyorduk, saat 12yi geçince tek tek kucaklasiyorduk felan. Sonra isler degisti ne biliyim, amcamin biri karisiyla sorunlar yasadi baya bi (genelde onun evinde kutluyorduk) ayrildi ayrilacakti geri birlestiler felan, sonra isini gucunu kaybetti zaten geçen sene amcamin biri vefat etti aralik ta.. ömrüm boyunca aralik ayini dolu dolu geçiremeyecekmisim gibi hissediyorum. Her ne kadar dogum ayim olsa da bizden çok fazla kisinin gittigi bi ay.

Neyse aslinda ben baska bisey söylicektim. 6 sene önce “ablam daha evlenemedi” tarzi bisey yazmisim… Neyin kafasini yasiyorduk acaba o zamanlar? 6 sene önce ablam 24 yasindaydi = benim yasimda. Onun o zamanlar okul bitmisti tabi herkes gözünü ona dikmisti. Ayni yasit kuzenimiz o sene apar topar evlenmisti. Baski daha da artmisti. Simdi ayni seylere ben de maruz kaliyorum, bugün bi teyze bize geldi bana döndü ve “eee sen ne zaman evleniyon??” dedi. Hosuma gitmiyo kimse dedim geçistirdim. Ya pardon da senin kizin 17 yasinda evlendi de noldu? Bosandi tek çocukla kaldi ortada.. eee ?? tamam 30 yasinda evlenen bosanmayacak diye bisey yokta, hani 17 yasinda evlenen biri büyük bi ihtimalle ilerde ” ben naptim la?” dicekti yani. Kasala kasala ki evlendirmekle olmuyo bu isler.

Biliyorum, aslinda takmiyor olsam sorun etmezdim ama demek ki içten içe takiyorum. Yurtdisinda kendi basima yasasam takmam da, bu kafadaki insanlarin içinde yasamak iyice beni ve ablami bogmaya basladi. Ya belki evlilik konusu hakkinda soru soranlar kötü niyetle sormuyorlar bilmiyorum, hani ne bilim belki hayatta önemli ve olmasi gereken seyler siralamasinda ilk evlilik yer aliyordur. Ondan böylelerdir, ok süper. Ama lütfen biriniz de sadece “nasilsin?” desin. Sadece gerçekten nasil oldugumu merak etsin. Bi yerde okudum dedenin biri evinden çikmis not birakmis “yolda eger biri bana gülûmsese kendimi atmayacagim” diye. Ölmüs adamcagiz. O kafaya yavas yavas gidiyorum bende.

Artik 2019 a da 2012 kafasinda girersem nolur bilmiyorum ama gider kasiyerlikte olsa yapar ama defolur giderim baska ülkeye.

Wuu çok kararli gördüm kendimi.

Amcamda mesaj atmis, 2018 de umudumuz sensin diye. Onlarda ben CEO olcam felan diye düsünüyorlar, benim vizyon anca yurtdisinda kasiyerlik 😀

Insallah hayati güzellestiren bi baltaya sap oldugumuz bi yil olur sevgili okur.

Optum. Bye.
 

Leave a Reply